|
W najdawniejszych wzmiankach historycznych obszar przyległy do
ujścia Wieprzy do Bałtyku nazywany jest "Terra Dirlova".
Prawdopodobnie wywodzi się od nazwy istniejącej tam wówczas
drewniano - ziemnej warowni. Mieszkańcy XI-wiecznej osady
zajmowali się uprawianiem żeglugi morskiej, łowieniem i
konserwowaniem ryb, tkactwem i innymi rzemiosłami. Gród strażniczy,
zwany Dyrłowem, oraz wspomniana już osada wchodziły w skład
księstwa zachodniopomorskiego. Po śmierci członków rodu
Racibora I Darłowo przypadło księciu gdańskiemu - Świętopełkowi
II. Darłowo otrzymało w 1312 roku prawa miejskie na prawie
lubeckim. Po panowaniu wspomnianego rodu pozostał tzw. rybogryf
- gryf pomorski z ogonem ryby - figurujący w herbie Darłowa.
Po krótkim okresie panowania Brandenburgów w 1347 roku miasto
przeszło w ręce Bogusława V, zięcia Kazimierza
Wielkiego, księcia wołogoskiego z dynastii Gryfitów. W 1352
roku rozpoczął on budowę warownego zamku, siedziby książąt
słupskich. W tym czasie Darłowo za pośrednictwem Kołobrzegu
nawiązało współpracę z Hanzą. Rozpoczął się okres
rozkwitu miasta i portu. O zamożności jego mieszkańców
świadczyła flota rybacka i handlowa. W roku 1412
miasto zostało pełnoprawnym członkiem Hanzy.
W 1382 roku na zamku w Darłowie urodził się Eryk - najstarszy
syn księcia Warcisława VII i Marii Meklemburskiej. 17 czerwca
1397 roku oficjalnie przyznano mu tytuł króla Danii, Szwecji i
Norwegii. Z tej okazji w dniach 13 - 15 czerwca 1997r.
obchodzono uroczyście w Darłowie 600-lecie koronacji Eryka i zawiązania
Unii Kalmarskiej. Od tego czasu wydarzenie to na stałe weszło
do kalendarza imprez miejskich. Natomiast w 1998 roku radni Rady
Miejskiej podjęli decyzję o umieszczeniu w statucie
naszego miasta zapisu "Królewskie Miasto Darłowo".
Wróćmy jednak do postaci Eryka. Po śmierci królowej Danii
szybko wplątał się w wyczerpujące wojny. Opozycja przeciwko
jego polityce rosła z roku na rok. Kolejno detronizowano go w
Danii (1439rok), Szwecji (1441rok) i Norwegii (1442 rok).
Od tego momentu Eryk I rozpoczął nękające wyprawy przeciwko
miastom duńskim i szwedzkim oraz korsarskie napady na statki
skandynawskie. Nazwany wówczas został "ostatnim Wikingiem
Bałtyku". W roku 1449 powrócił do Darłowa i objął rządy
po Bogusławie IX. Rozbudował Zamek Książąt Pomorskich. Na
wzgórzu Kopa, w miejscu gdzie obecnie znajduje się cmentarz,
wybudował kaplicę p.w. św. Gertrudy. U schyłku życia
przekazał władzę Erykowi II. Zmarł 4 kwietnia 1459 roku.
Jednym z książąt zachodniopomorskich, który także na trwale
zapisał się w historii miasta był Bogusław X (1454 - 1523).
Na okres panowania Bogusława przypada dalszy rozkwit Darłowa.
Rozbudował zamek, a dla swojej matki - księżnej Zofii -
wybudował okazałe skrzydło zachodnie zwane później
"Skrzydłem księżnej Zofii".
W 1497 roku ludność przeżyła kataklizm. Sztorm o ogromnej
sile zalał Darłówko i część Darłowa. Zniszczył wejście
do portu i część umocnień Wieprzy. Statki zostały wyrzucone
w okolice kaplicy św. Gertrudy i drogi do Koszalina. Wydarzenie
to wiązano z niedźwiedziem morskim, który jakoby miał
spowodować kataklizm. Po raz drugi sytuacja powtórzyła się w
1558r. W latach 1589, 1624 i 1648 miasto nawiedziły trzy
wielkie pożary.
W 1637 roku zmarł Bogusław XIV - ostatni książę
zachodniopomorski. Zamkiem władała jego żona Elżbieta. Po
jej śmierci w 1653 roku , Darłowo przeszło w ręce
brandenburskich Hohenzollernów. Epidemie i kolejne pożary
(1679 i 1722 rok) spowodowały zastój w rozwoju miasta, trwający
do drugiej połowy XVIII wieku. Wówczas to odbudowano i
zmodernizowano port. W latach siedemdziesiątych XIX stulecia
nastąpiła dalsza przebudowa nabrzeży. Na kanale Wieprzy
powstał port wewnętrzny. Tłustymi latami dla Darłowa był
okres okupacji napoleońskiej. Kontrolowany przez Francuzów
port w związku z blokadą Anglii w roku 1806 nie przyjął
żadnego statku. Korzystali z tego mieszkańcy Darłowa i innych
nadmorskich miejscowości uprawiając na dużą skalę przemyt
luksusowych towarów brytyjskich. W roku 1872 darłowscy
armatorzy posiadali 33 statki o dwukrotnie większej ładowności
niż kołobrzeska flota.
Taka flota wymagała już oświetlania drogi powrotnej do portu.
Pierwsza wzmianka o latarni morskiej pochodzi z 1715 roku. Wówczas
nakazano ustawienie świateł po obu stronach Wieprzy. W 1885
roku rozpoczęto budowę latarni. Jako pierwsza powstała
parterowa stacja pilotów z przyległą do niej dwupiętrową
wieżą. W 1927 roku dobudowano nową kondygnację wieży.
Obecnie wysokość latarni morskiej wynosi 22 m, a zasięg światła
- 15 mil morskich (ok. 27,8 km). W 2000 roku latarnia została
udostępniona dla zwiedzających. |
